«لغت نامه دهخدا»
[تُ کَ لَ] (ع ص) رجل تکله؛ مرد عاجز که کار خود را بدیگری سپارد و بر وی تکیه نماید. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). وکله. (اقرب الموارد). رجوع به وَکَل و وکله شود.