«لغت نامه دهخدا»
[تَ کَمْ مُ] (ع مص) فروگرفتن چیزی را و مدهوش و رفته عقل شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). یقال، تکمم القوم. (مجهولاً) اذا اغمی علیهم و غطوا. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || جامه پوشیدن مرد. (از اقرب الموارد).