تگین

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (اِخ) نام پادشاهی. (شرفنامهء منیری). نام پهلوانی. (ناظم الاطباء) :
مگر داشت نام تو نقش نگین
که بگرفت ملک جهان را تگین.
(از شرفنامهء منیری).
رجوع به تکین شود.