تلبط

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لَبْ بُ] (ع مص) سرگشتگی و دویدن. (منتهی الارب). سرگشته شدن و دویدن. (آنندراج) (از اقرب الموارد). دویدن. سرگشته و متحیر شدن. (ناظم الاطباء). || بر پهلو خفتن و بر خاک غلطیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): فلان یتلبط فی النعیم؛ یتمرغ فیه. (اقرب الموارد). || روی آوردن به چیزی، یقال: تلبط الیه؛ اذا توجه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تضرع. (اقرب الموارد).