تلتله

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تَ لَ] (ع مص) جنبانیدن و بی آرام و تفته کردن و لرزانیدن. || سخت رفتن و سخت راندن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || کسره خواندن تای تفعلون را. و منهُ تلتله بهراء لاَنهم یکسرونها، زیرا قبیلهء بهراء این تا را مکسور میخوانند. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). || (اِ) سختی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): لقی منه تلتله؛ ای شده. (اقرب الموارد). || زلزله. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || کوزهء از پوست طلع. ج، تلاتل. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || یاوه. پرحرفی. ج، تلاتل. (دزی ج1 ص150).