تلع

«لغت نامه دهخدا»

[تَ لِ] (ع ص) اناء تلع؛ آوند پر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ظرفی که پر باشد. (آنندراج) (از اقرب الموارد). || رجل تلع؛ مرد بسیار نگرندهء چپ و راست. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). آنکه بر گرداگرد خود بسیار نگرد. (آنندراج) (از اقرب الموارد).