«لغت نامه دهخدا»
[تِلْ لَ / لِ کَ / کِ] (حامص مرکب) تعب بری برای کسی بی مزدی یا با مزدی سخت کم. بیگاری گونه ای. بیگاری: تا جوان بودم و می توانستم تله کشی شان را بکنم خوب بودم، حالا دیگر بد شدم. و با کردن صرف می شود. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).