«لغت نامه دهخدا»
[تَ لَهْ یُ] (ع مص) بیهوده و هرزه گفتن و قیل و قال کردن. || به فصاحت تکلم کردن. (ناظم الاطباء). افراط در سخن و تبلتع. (از اقرب الموارد). یقال: تلهیع فی کلامه. || دعوی فراست و زیرکی کردن. (ناظم الاطباء).