«لغت نامه دهخدا»
[تَ ءِ] (ع اِ) جِ تمیمه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). رجوع به تمیمه شود. || و اماطه التمائم؛ کنایه عن الکبر. (اقرب الموارد).