تماشاکنان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ کُ] (نف مرکب، ق مرکب)در حال تماشا. در حال نظاره :
مثال ملک چو باغی است پرشکوفه و گل
تو شادمانه تماشاکنان بباغ درآی.فرخی.
تماشاکنان گرد خیمه بگشت
چو سروی چمان بر کنار چمن.فرخی.
نماز شام همه نیکوان به عید شدند
طرب کنان و تماشاکنان و خندان لب.فرخی.
به باغی تماشاکنان میل کرد
درون رفت تا رخ بشوید ز گرد.اسدی.
گو پهلوان را تماشاکنان
زشادی همی بود خنده زنان.اسدی.
تماشاکنان رفت از آن مرحله
عنان کرد بر صید صحرا یله.نظامی.
در آن بریهء پر لاله و اقحوان تماشاکنان و شکارزنان می آمد. (تاریخ غازانی ص147).