«لغت نامه دهخدا»
[تَ ءُ] (ع مص) فخر کردن و نازیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تماءَر القوم تماؤراً؛ تفاخروا. (اقرب الموارد).
