تمبریوم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِخ)(1) ناحیه ای به ده فرسنگی تی ریه اوم که کورش در جنگ با اردشیر در آنجا توقف کرد. رجوع به تاریخ ایران باستان ج2 ص1000 شود.
(1) - Timbrium.