تمثالگر

«لغت نامه دهخدا»

[تِ گَ] (ص مرکب) نقاش و صورتگر. (آنندراج). نگارندهء تصویر و مصور. (ناظم الاطباء). صانع. سازندهء پیکر. پیکر تراش. آنکه پیکر سازد، و یا نگارد. بت گر :
چنان صورتش بسته تمثالگر
که صورت نبندد از آن خوبتر.
سعدی (بوستان).