«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَذْ ذُ] (ع مص) مکیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || تهی گاه برآمدن از سیری. (تاج المصادر بیهقی). آماسیدن و برآمدن تهیگاه از سیرابی. (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). یقال: شرب حتی تمذحت خاصرتاه. (اقرب الموارد).