تمرن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَرْ رُ] (ع مص) افزون شدن و افزونی کردن بر کسی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). تفضل. (اقرب الموارد). || برکنار بودن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || زیرکی کردن. (از اقرب الموارد). || نرم شدن. (غیاث اللغات). نرم کردن. (آنندراج). || خوی گرفتن بر چیزی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). عادت کردن به چیزی. (آنندراج) (غیاث اللغات). تدرب و تعود. (اقرب الموارد).