«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) دریدن. (زوزنی) درانیدن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). سخت دریدن. (آنندراج). جامه پاره کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) : پیغمبر (ص) گفت: مزق الله ملکه کما مزق کتابی؛ یعنی، خدای ملک او را براندازد چنانکه نامهء من پاره کرد. (فارسنامهء ابن البلخی ص106). || پراکنده کردن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی) (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). مزقهم الله کل ممزق، ای فرقهم فی کل وجه من البلاد. (اقرب الموارد). || گذشتن اثر چیزی. مزق ملکه؛ ای ذهب اثره. (از اقرب الموارد).