تمسکن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَ کُ] (ع مص) بیچاره شدن. (تاج المصادر بیهقی). درویش شدن یا مانند درویش گردیدن و خوار و حقیر شدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تسکن، چنانکه گویند تمدرع و تمندل از مدرعه و مندیل.... (از اقرب الموارد). مسکین شدن و بیچاره و خوار و ضعیف شدن. (آنندراج). رجوع به نشوءاللغه ص40 شود.