«لغت نامه دهخدا»
[تَ مَلْ لُ] (ع مص) فربه شدن. (منتهی الارب) (آنندراج). فربه شدن شتر و عباره الاساس: والشاه تملحت و ملحت اخذت شیئاً من الشحم. (از اقرب الموارد). اندک فربه شدن. یقال: تملحت الجزور تملحاً. (ناظم الاطباء). || توشه از نمک برداشتن یا تجارت کردن آن. (از اقرب الموارد).