«لغت نامه دهخدا»
[تَ دَ] (مص) شکسته زبان سخن گفتن. فافا گفتن. لکنت داشتن زبان. گرفتن زبان. کژزبان بودن. و تمنده نعت فاعلی این مصدر است. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا). || آماسیدن. آماهیدن. ورم کردن. (ایضاً).