تنافد

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ] (ع مص) حجت آوردن در نزد قاضی. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || تخاصم. (اقرب الموارد). رجوع به تنافذ شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر