تناول کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وُ کَ دَ] (مص مرکب)خوردن و نوشیدن : هرکس از این قاذورات تناول کردی برجای بیفتادی و جان بدادی. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص326). جوانمرد را آتش معده بالا گرفته بود و عنان طاقت از دست رفته، لقمه ای چند از سر اشتها تناول کرد. (گلستان). چون بمقام خویش آمد سفره خواست تا تناول کند. (گلستان).
درویش و پادشه نشنیدم که کرده اند
بیرون از این دو لقمهء روزی تناولی.سعدی.
به لقمه ای که تناول کنم ز دست کسی
رواست گر بزند بعد از آن به زوبینم.سعدی.
هیچ چمنده و رمنده از آن شربتی تناول نکرد الا در گلوش گرفته برجای بمرد. (ترجمهء محاسن اصفهان ص39).
بخواه آب طرب از جام شادی
تناول کن علی رغم زمان را.
؟ (از ترجمهء محاسن اصفهان ص101).
رجوع به تناول شود.