تن پوش

«لغت نامه دهخدا»

[تَمْ] (نف مرکب، اِ مرکب) که تن را پوشد. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا). تنجامه. لباس. پوشاک. || خلعتی که شاهان دادندی از جامه هایی که خود آن را از پیش پوشیدندی. خلعتی که پادشاهان از جامه های پوشیدهء خود عطا کردندی و این گرامی تر از دیگر خلاع بود: یک ثوب سرداری ترمهء تن پوش مبارک. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا).