«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) پلید کردن. (زوزنی) (دهار). ناپاک و پلیدکردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد): فلان نجسته الذنوب. || تعویذ و عوذه آویختن به کودک. (از اقرب الموارد). || (اِ) آنچه به جهت دفع چشم زخم کنند از مهره و تعویذ و پلیدی یا استخوان مرده یا لتهء حیض و جز آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). آنچه به جهت دفع چشم زخم یا ترس از آزمندی جن آویزند. (از اقرب الموارد).