«لغت نامه دهخدا»
[تَ نَسْ سُ] (ع مص) بوی نیکویی یافتن از کسی: تنسس منه خیراً. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). تنسس منه خیراً؛ تنسمه.
