تنعم راندن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نَعْ عُ دَ] (مص مرکب)خوشگذرانی کردن. در ناز و نعمت زیستن. در آسایش و فراغ بال بسر بردن. خوش بودن در زندگی :
سیه نامه چندان تنعم براند
که در نامه جای نوشتن نماند.(بوستان).
رجوع به تنعم و دیگر ترکیبهای آن شود.