تنفیر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) رمانیدن. || به چیرگی کسی حکم کردن بر کسی. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و در اللسان: نفره الشی ء و علی الشی ء و بالشی ء؛ غلبه علیه. (اقرب الموارد). || لقب ناپسند نهادن بر کسی. (از اقرب الموارد): نَفِّرْ عنه (به صیغهء امر)؛ لقب ناپسندیده نِهْ بر وی. کأنه عندهم تنفیر للجن و العین عنه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). و قال اعرابی: لما ولدت قیل لابی نفر عنه فسمانی قنفذاً و کنانی اباالعداء. (اقرب الموارد).