تنگرس

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (اِ) گونه ای از اَرْجَنَگ، و تنگرس نامی است که در کرج و درهء زیارت به این درخت(1) دهند و نامهای دیگر آن، گیزی و شال چس است. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). درختی از تیرهء عنابها که خواص عمومی و دارویی تیرهء خود را دارد و چهار گونه از این گیاه تاکنون در جنگلهای شمالی ایران شناخته شده است. گونه های مختلف این گیاه در جنگلهای شمال خراسان و استپ های اطراف تهران نیز می رویند. میوهء گیاه مذکور در تداوی بعنوان مسهل مصرف می شود. ارجنگ. شال چس. شغال چس. قره میخ. قره زله. گیزی. (فرهنگ فارسی معین). و رجوع به جنگل شناسی کریم ساعی ج2 ص227، 260 و 261 و ارژن و کنگرس شود. (1) - Rhamnus.