«لغت نامه دهخدا»
[تَ فَ] (ص مرکب) محقر. کم گنجایش. تنگ جای. جایی که کسی یا چیزی به دشواری در آن جای گیرد : قدر تو بر افلاک سپه راند و سپس گفت ما در تو نگنجیم که بس تنگ فضایی. خاقانی. رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.