تنگ و تاریک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گُ] (ص مرکب، از اتباع) تنگ و تار. بی وسعت و بی روشنایی. نقیض فراخ و روشن. تاریک و محقر : دور شو، دور شو ز نزدیکش روشنی شو ز تنگ و تاریکش.سنایی. رجوع به مادهء قبل و تنگ و همچنین تاریک و دیگر ترکیبهای این دو کلمه شود.