«لغت نامه دهخدا»
[تُ ءَ بَ] (ع اِ) (از «وءب») تُؤَبه. (اقرب الموارد). عار و ننگ و فضیحت و رسوائی و هر چیز که از آن شرم داشته می شود. (ناظم الاطباء). خواری و رسوائی. عار. حیاء. (از اقرب الموارد).