توانگرهمت

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تَ گَ هِمْ مَ] (ص مرکب) باهمت. دارندهء همت : مقربان حضرت حق جل وعلا(1) توانگرانند درویش سیرت و درویشانند توانگرهمت. (گلستان). (1) - ن ل: حق سبحانه و تعالی.