توئی

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (حامص) چگونگی تو. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). تو بودن. این کلمه در خطاب آید و افادهء جدائی از جمع و دیگران کند چنانکه در مقام یگانگی گویند منی و توئی در میان نیست، یعنی جدایی و دوگانگی از میان رفته است و وحدت جایگزین آن شده است : گر نیست گشتی از خود و، با تو، توئی نماند از نیستی در آینهء دل نشان طلب. خاقانی (دیوان چ سجادی ص745). اینجا منی و توئی نباشد در مذهب ما دوئی نباشد.نظامی. دوستئی کآن ز توئی و منی است نسبت آن دوستی از دشمنی است.نظامی. که ام من چه دارم تو داری توئی الهی پناه نزاری توئی(1). نزاری قهستانی (دستورنامه چ روسیه ص48). (1) - در مصراع دوم یعنی تو هستی. و رجوع به بودن، استن و... شود.