توتن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ تُ] (اِخ)(1) قومی از ژرمانی قدیم. آنان با سیمبرها(2) به گُل حمله بردند و توسط ماریوس، در اکس - آن - پروانس بسال 102 ق.م. مغلوب و پراکنده شدند. (فرهنگ فارسی معین). منشأ این قوم آشکار نیست، شاید از اقوام آسیائی باشند که دو قرن ق.م. در کنار دریای بالتیک سکونت کردند و با سیمبرها ابتدا گُل و سپس ایتالیا را اشغال کردند. در قرن سوم ق.م. پیته آس(3) وجود آنان را در اطراف امبر(4) اطلاع می دهد. در سال 113 ق.م. با سیمبرها برخورد کردند... و در سال 102 ق.م. در حوالی اکس(5) و... بوسیلهء ماریوس(6) مغلوب و سپس متواری شدند و فقط نامی از آنان باقی مانده است. توچ (= دوچ) که نژاد ژرمن را بدان نامند(7). (از لاروس قرن بیستم). (1) - Teutons. (2) - Cimbres. (3) - Pytheas. (4) - Ambre. (5) - Aix. (6) - Marius. 
.(دویچلاند =آلمان) (7) - Deutschland