«لغت نامه دهخدا»
[یِ هِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) از انواع توتیای معدنی و به رنگ کبود و سبز و شفاف است و آن غلیظ تر از همه است. (از تحفهء حکیم مؤمن) : و مردم روند و آن گِل کنند و شویند و در میان آن توتیای هندی یابند که داروی چشم را شاید. (فارسنامهء ابن البلخی ص127). رجوع به توتیا و دیگر ترکیبهای آن شود.