«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) خشک یافتن چاه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). وجّأ الرکیه توجیئاً؛ وجدها وَجْأَهً، ای لا خیر فیها لانقطاع مائها. (اقرب الموارد).