توحد

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَحْ حُ] (ع مص) یگانه شدن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی) (دهار) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یکتا شدن. (آنندراج). || توحد خدا به ربوبیت؛ تفرد به آن. (از اقرب الموارد). || نگاه داشتن: توحده الله بعصمته؛ ای عصمه و لم یکله الی غیره. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). نگاه داشتن حق تعالی کسی را و نینداختن کار او را به غیر. (آنندراج).