«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو دِ مَ لَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) در اصطلاح صوفیه عبارتست از اینکه سالک را محقق شود که نتواند در طریق سلوک گامی نهد، یا بمقصود و مقصد خویش نرسد مگر آنکه مرشد و شیخی که مستجمع جمیع شرایط شیخیت باشد از او دستگیری کند و پیرو او باشد... (از کشاف اصطلاحات الفنون). رجوع به همان کتاب ذیل کلمهء شیخ شود.