«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَرْ رُءْ] (ع مص) فراگرفتن زمین کسی را: تورأت علیه الارض؛ فراگرفت او را زمین. حکاه ابن جنی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد).