توران ستان

«لغت نامه دهخدا»

[سَ / سِ] (نف مرکب)ستانندهء توران. تسخیرکنندهء توران. توران گشای. از القاب رستم : ور عدو بیژن شبیخون است شاه رستم توران ستان باد از ظفر.خاقانی. رستم توران ستانست این خلف کز فر او ایلدگز را ملک کیخسرو میسر ساخته. خاقانی. رجوع به توران و دیگر ترکیبهای آن شود.