«لغت نامه دهخدا»
[گُ] (اِ مرکب) لشکر توران. تورانیان. توران سپاه : زدش بر زمین همچو یک لخت کوه پر از بیم شد جان توران گروه.فردوسی. ز شبگیر تا شب برآمد ز کوه سواران ایران و توران گروه.فردوسی. نه خاکست پیدا نه دریا نه کوه ز بس تیغ داران توران گروه.فردوسی. رجوع به توران و دیگر ترکیبهای آن شود.