تورط

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَرْ رُ] (ع مص) در هلاکت افتادن. (تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) :امیر سیف الدوله به خبط ایشان در مهلکهء ضلال و تورط ایشان در مسبغهء آجال مشاهدت کرد. (ترجمهء تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 208). از مکاشفت ایلک خان تبرا می کرد و بر تورد و تورط او در ولایت سلطان انکار می نمود. (ترجمهء تاریخ یمینی ایضاً ص 331). || بکار دشوار افتادن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || در جای گلناک افتادن. چارپا که خلاصی از آن مکان امکان پذیر نباشد. (از اقرب الموارد).