توره

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رِ] (اِ) فرزند عزیز و گرامی را گویند. (برهان) (از شرفنامهء منیری) (ناظم الاطباء). خواه پسر باشد یا دختر. (ناظم الاطباء). در اوستا تئورونه(1) صفت است به معنی جوان و برای بچهء آدمی و جانور بکار رفته و توره (شغال) و توله از همین ریشه است. (حاشیهء برهان چ معین). || محبوب و معشوق. (ناظم الاطباء). (1) - tauruna.