«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) مکیدن. || بخش کردن زمین را. || دراز و فراخ گردیدن سایه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
