«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو سَ کَ دَ] (مص مرکب) سرکشی کردن. تندی و ناآرامی کردن : توسنی کردم ندانستم همی کز کشیدن سخت تر گردد کمان. آغاجی(1) (از لغت فرس اسدی چ اقبال ص 374). دل توسنی کجا کند آن را که طوق وار در گردن دل است کمند معنبرش.خاقانی. (1) - در انجمن آرا این بیت را به رابعهء بنت کعب قزداری نسبت کرده است.