«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَضْ ضُءْ] (ع مص) (از: «وض ء» دست و روی شستن. (زوزنی) (دهار) (آنندراج). دست و پا شستن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). و فی الحدیث: توضأ و امما غیرت النار؛ ای نظفوا ایدیکم. (اقرب الموارد). || وضو کردن نماز را: توضأت للصلوه؛ وضو کردم نماز را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از آنندراج). توضیت للصلوه؛ ای توضأت للصلوه. (ناظم الاطباء). توضیت، بالیاء، لغت یالثغه است در توضوء. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). وضو گرفتن. دست نماز گرفتن. آبدست کردن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). توضی. (منتهی الارب). رجوع به توضی شود. || بالغ شدن غلام و جاریه: توضأ الغلام و الجاریه؛ بالغ شدند و رسیدند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). رسیدن غلام و دختر به حد بلوغ. (آنندراج).