«لغت نامه دهخدا»
[تَ وَفْ فُ رِ دَ] (ترکیب اضافی، اسم مرکب) نزد شعرا آن است که چیزی را ذکر کنند که برای تحصیل آن جمیع اسباب بود. مثال: بر کشتن من رسیده ای مست ای کافر ترک تیغ دردست. (کشاف اصطلاحات الفنون).