«لغت نامه دهخدا»
[تُ وَ] (ع اِ) جِ تُوَلَه. یقال: جاءنا بتولاته و دولاته و کذا جاء بدولاه و تولاه؛ ای بالدواهی. کذا فی النسخ. (منتهی الارب).تَولات و تولات جِ توله. (از ناظم الاطباء). جِ توله کهمزه بلا و سختی. (آنندراج). رجوع به توله شود.