تولدگاه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَلْ لُ] (اِ مرکب) محل تولد. مسقط الرأس. جایی که انسان در آن بدنیا آید :
شهر شاپورم تولدگاه بود
در حرمگاه رضاام راه بود.عطار.
رجوع به تولد شود.