تون

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَ] (اِ) بدن و جثهء آدمی را گویند. (برهان) (ناظم الاطباء). در رسم الخط پهلوی تن را... نویسند و آن را بیشتر تون(1)میخواندند. به معنی تن و بدن... در صورتی که تلفظ حقیقی آن «تن» است. (حاشیهء برهان چ معین) :
جریح گشته سپاه و سلیح گشته تباه
روان ز جسم، روان گشته و توان ز تون.
قاآنی.
(1) - t(a)v(a)n.