توه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تُ] (ع اِ) هلاکی و هالک و تباه. یقال: فلان توهٌ و توهٌ (بالضم). ج، اتواه. اتاویه. (منتهی الارب) (از آنندراج). هالک. (اقرب الموارد): فلاه توه؛ بیابان گم راه کننده. (ناظم الاطباء). فلاه توه؛ یضل فیها. (المنجد). رجوع به مادهء قبل شود.